Het Geluid van de Stilte

Hallo duisternis, lachende vriend
Ik kom weer met je praten
omdat een bepaalde visie mijn hoofd niet los kan laten
en langzaam voortkruipt op zee als ik slaap
en het visioen blijft maar geplant in mijn brein
het is daar voor eeuwig
binnenin het geluid van de stilte

In rusteloze dromen liep ik daar alleen
over straten met kinderkopjes
en in een halo van een straatlantaarn
ademde ik mijn gouden adem uit en dat werd
een gouden damp in het schijnsel van deze lantaarn
en mijn ogen werden verrast door het flitsen van een neonlamp
dat de nacht in tweeën brak en het geluid van de stilte verbrak.

En in de naakte waarheid zag ik 10.000 mensen, misschien meer.
Mensen die praatten met woorden, horend met de woorden die ze luisterden.
Mensen die liedjes schreven waarvan de stemmen nooit meer hetzelfde klonken
en die niet gedeeld konden worden. Niemand durfde het geluid van de stilte te verstoren
Rare zaken zoals de stilte van het groeien van een tumor.

Mijn woorden die jou moeten leren
Neem mijn armen vast die ik naar je uitsteek
Mijn woorden vallen als stilte
Regendruppels en echo's en
ze aanbaden de Neon God die ze gemaakt hadden
Het teken waarschuwden ze
in de woorden die het teken vormde
en het teken flitste zijn waarschuwing en vertelde
Dat de woorden van de profeten geschreven staan op de wanden van de metro-tunnels.