We zijn hier - door Alloya; vertaald door Tjarko

Voorwoord
Dus hier gaan we!

Ze komen eraan of moet ik zeggen dat "Wij" eraan komen?
Toen ik een nog kind was wist ik al dat er buitenaardse wezens waren, echter voor mij waren ze niet buitenaards maar familie. Ik zat meestal in de vensterbank en keek naar de sterren en wist dat zij mijn echte thuis waren. Ik droomde over het vliegen in hun ruimteschepen, over mijn straat heen en weer. I kon door de slaapkamerramen heen gluren waar ik mijn ouders zag slapen in hun bed. 's Morgens zei ik tegen mijn moeder: "Ik vlieg met de naakte mensen." Zij dacht natuurlijk dat het een vreemde droom zou zijn. Ze bezochten me 's nachts, kwamen in mijn kamer, keken rond, naar de dingen die ik daar had. Ze keken naar me en wezen met hun vingers naar me. Toen ik nog klein was, kon me dat niets schelen; Ik was niet bang voor hen. Echter toen ik naar school ging en dit aan mijn vrienden vertelde, dachten ze dat ik feeën zag, dus dachten ze dat ik dom was. Dat is toen het stopte. Het was op de leeftijd van ongeveer 7 jaar, dat ik nog nooit gevoeld had: ik voelde me op de een of andere manier alleen. Verloren! Het was pas in 1992 dat mijn verbinding met de Zeta's duidelijk begon te worden. Ik had vreemde dromen, dromen waar ik Zeta was in hun thuiswereld. Ik kon ook voelen dat er iets naar me keek. Ik luisterde naar een band van Saint Germain. Op deze tape werd verteld over de Grijzen en hoe slecht ze waren en ze werden eigenlijk veroordeeld. Alles wat ik kon doen was huilen, in mijn geestesoog kon ik vele Grijzen, of Zeta's zien die naar me keken. Ik huilde de hele middag, ik kon niet stoppen. Waarom had ik zo'n extreme reactie? Toen ik dit dacht, kwam mijn innerlijke stem echt sterk binnen. Het zei: "Jij bent een van deze wezens, jij representeert de Zeta's in een menselijk lichaam. Zij zijn jouw echte familie." Dit kwam zo werkelijke op mij over, dat ik zeker wist dat het waar was. Ik kan mijzelf herinneren dat ik plechtig beloofde dat ik hen zou helpen om de naam van de Grijzen in hun werkelijke naam zou veranderen. De Zeta's. Dat is wat ik wilde doen en wat ik kon doen om de verwarring over deze wezens weg te nemen. De liefde voor deze nieuwe taak verbaasde me ­ waar kwam dat vandaan? Voor het eerst in mijn leven kon ik de werkelijke missie van mijn ziel voelen. De eenzaamheid die ik voelde in dit stadium van mijn leven was behoorlijk overdonderend. Ik dacht werkelijk dat ik op de een of andere manier verloren was. Ik zei altijd tegen mijn beste vriend: "Het is alsof ik hier op vakantie kwam en de bus terug gemist heb." Ik voelde me uitgestoten en vergeten. Waren er anderen zoals ik, met deze vreemde notie dat ze buitenaards zijn? Mijn roep om hulp werd duidelijk gehoord. Kort erna zat ik voor een video van de Extraterrestrial Earth Mission. Zij waren een groep Amerikanen die zichzelf beschouwden als een belichaming van een Extra Terrestrial. Ik kon het niet geloven toen ik hun literatuur hierover las. Ze zeiden in de grond genomen wat ik had de laatste paar maanden had geleerd. Ze begonnen te kleuren, hun (zoals ik het nu noem) ET-zelf tekenend en besturend. Ik kon het niet geloven! Sinds ik ontdekte dat ik een Zeta was, maakte ik vreemde kleuren en geluiden. Zij leken de hele ruimte te vullen en het deed vreemde en spannende dingen met mijn energievelden. Extra-Terrestrial Earth Mission kleurde hetzelfde als dat ik deed. Ik huilde tranen van herkenning, omdat ik precies wist wat ze zeiden. In deze paar minuten, realiseerde ik mij dat deze kleuren en geluiden een algemene taal was om de energetische oorsprong van een wezen uit te drukken. Het is simpel gezegd: "Ik ben, en ik ben hier." Het is als een energetische handtekening. Ik was gefascineerd. Ik wilde meer weten. Nog het meeste had ik terugkoppeling nodig over mijn ideeën zoals deze in het grote plaatje zouden passen. Ik kocht al hun literatuur en begon te lezen. Ze praatten over alles wat ik wist, sommige dingen bewust, andere informatie was net aan de oppervlakte van mijn bewustzijn aan het komen. Ik luisterde naar hun banden en begon de stukjes van de puzzel in elkaar te leggen ­ het resulteerde in meer informatie over wie ik was. De Zeta's begonnen bij me te komen in meditaties. Ik zag een mistige grijze schemerig licht dat mijn geestesoog vulde en zij kwamen uit deze mist. Ze deden dingen met me, ze stopten grote naaldachtige instrumenten in mijn schedelbasis en mijn slapen. Het deed zeker geen pijn en het schaadde mij ok niet. Eerst kwamen ze in mijn geestesoog en ik zag ze met mijn derde oog, deze procedures uitvoerend op mij. Ze gebruikten lange naalden met licht dat uit de punten kwam. Ze stopten deze naalden in mijn hersenen en ik kreeg een vreemd gevoel dat ze op de een of andere manier bezig waren mij van nieuwe bedrading te voorzien. Ik zou mijn ogen willen kruisen en ze begonnen echt te trillen. Soms deed dit pijn, mijn oogspieren werden gespannen door dit trillen. Het ging door gedurende ongeveer 6 maanden. Iedere dag zat ik te mediteren. Zij kwamen iedere dag. Ze deden vreemde dingen met mijn hersenen, maar ik vertrouwde hen. Het deed nooit echt zeer omdat ik wist dat dit operaties waren die plaatsvonden in de vierde dimensie ­ en niet op mijn fysieke drie-dimensionale lichaam.

Dit boek is circa 29 pagina's. Mocht u belangstelling hebben voor een volledige vertaling, geef het dan aan via een mailtje, dan zal ik mijn vertaalwerkzaamheden voortzetten.