Pijn als ziektebeeld

Pijn geldt in de geneeskunde pas sinds enkele jaren als een ziektebeeld op zich. Veel te lang werd pijn beschouwd als signaal van een storing in een lichaamsdeel waar hij optrad (mechanische pijntheorie), terwijl pijn gehalve door aandoeningen in een bepaald lichaamsdeel ook veroorzaakt kan worden door verkeerde schakelingen in het geleidingssysteem (zenuwen). Deze theorie werd omvergeworpen door de resultaten met plaatselijke verdoving en de ontdekking van lichaamseigen pijnstillende stoffen (encephaline en endomorfine). Pijn wordt niet uitsluitend door lichamelijke storingen veroorzaaakt en de intensiteit van de pijn hoeft niet altijd evenredig te zijn met de ernstt van een verwonding. Acupresuur activeert de productie van lichaamseigen pijnstillende stoffen. Bij fantoompijn (projectie van opgeslagen pijninformatie in een lichaamsdeel dat er niet meer is): Drie afstanden in combinatie met Ontmoetingspunt van het dal acupresseren.

  1. Watergoot (centrum van de mens); bijzonder effectief bij acute pijn; drukken (matige druk) 3 minuten - kan ook in het 10 seconden ritme met de top van de wijsvinger krachtig geacupresseerd worden.
  2. Middeneiland - bij chronische pijn; drukken (krachtig) 5-10 minuten
  3. Speciaal punt - drukken (krachtig) 5-10 minuten
  4. Tibetaanse berg - bij pijn van uiteenlopende aard (hoofdpunt).